Andora sprzedaje się zimą, ale sezon pieszy jest prawdopodobnie lepszy. Około dziewięćdziesięciu procent kraju to góry, sieć znakowanych ścieżek jest gęsta, a odległości na tyle krótkie, że godzinę po wyjściu ze stolicy można być na 2500 metrach.
Pętle jeziorne
Kocioł Pessons, dostępny z Grau Roig w sektorze Grandvalira, nanizuje kilkanaście jezior polodowcowych w granitowym amfiteatrze. To klasyczna andorska wycieczka jednodniowa — około czterech godzin w pętli, dobrą ścieżką, z możliwością podjechania latem wyciągiem na pierwsze podejście.
Estanys de Tristaina nad Ordino-Arcalís są krótsze i jeszcze łatwiejsze: trzy jeziora w dwugodzinnej pętli, a latem działa wyciąg, który likwiduje większość przewyższenia. Estany de Juclar z Vall d'Incles jest dłuższe i spokojniejsze — to największe jezioro kraju.
Comapedrosa
Comapedrosa, 2942 metry, jest najwyższym punktem Andory. Z Arinsal to długi dzień — około siedmiu godzin w obie strony i 1400 metrów podejścia — ze schroniskiem w połowie drogi, gdzie wiele osób dzieli wejście na dwa dni. To wędrówka, nie wspinaczka, ale górny odcinek prowadzi luźnym rumoszem i wymaga uwagi przy słabej widoczności.
GRP
Gran Recorregut del País to okrężna trasa wokół całego kraju, około 120 kilometrów, zwykle pokonywana w sześć albo siedem dni z wykorzystaniem bezpłatnych schronisk. Przecina wszystkie parafie i przez większość długości trzyma się wysoko. To najpełniejszy sposób zobaczenia Andory i wymaga realnego doświadczenia górskiego, zwłaszcza w orientacji.
Sezon i schroniska
Okno trwa od końca czerwca do początku października. Wcześniej śnieg zalega na przełęczach, a jeziora są jeszcze zamarznięte; później schroniska robią się zimne, a pogoda zmienia się gwałtownie. Andora utrzymuje ponad dwadzieścia bezpłatnych schronisk niestrzeżonych: otwartych, bez rezerwacji, z pryczami i piecem, ale bez jedzenia, bez gospodarza i bez gwarancji miejsca. Są też dwa schroniska strzeżone — na Comapedrosie i Illa.
Popołudniowe burze są częste w lipcu i sierpniu. Warto wychodzić wcześnie i zejść z grani przed połową popołudnia.
Zwierzęta
Wysokie hale są domem kozicy pirenejskiej, na tyle licznej, że przy każdym dłuższym dniu powyżej 2000 metrów jest realna szansa ją zobaczyć. Świstaki gwiżdżą z rumowisk przez całe lato. Sępy płowe i orłosępy krążą w kominach termicznych wzdłuż grani, a orłosęp — z charakterystycznym ogonem w kształcie rombu — należy do gatunków, nad których przywróceniem Pireneje pracowały najdłużej.