Historia Andory obejmuje 1200 lat — od Karola Wielkiego, wspólnej suwerenności biskupa i hrabiego, do współczesnego mikropaństwa w Pirenejach.
Karol Wielki i początki (805 n.e.)
Według tradycji Karol Wielki nadał kartę ludowi andorskiemu w 805 r. za pomoc przeciw Maurom. „Carta de Fundació" jest legendarna, ale ceniona.
Diarchia (1278–dziś)
1278 — Paréage Andory: wspólna suwerenność między Biskupem Urgell (Hiszpania) i Hrabią Foix (później Król Francji, dziś Prezydent). Unikalna diarchia na świecie trwająca 747 lat.
Rewolucja Francuska i Napoleon (1789–1815)
Rewolucja Francuska zniosła feudalnych Współksiążąt — ale Andorzanie tęsknili za łagodnym panowaniem biskupa. Napoleon przywrócił diarchię 1806 na prośbę Andorzan.
Modernizacja (1933–1993)
Długa izolacja przełamana w 1933 (kobiety otrzymały prawo głosu dopiero 1970). Hiszpańska wojna domowa 1936-39 — Andora pozostała neutralna. II WŚ — neutralna, schroniła uchodźców.
Konstytucja i era UE (1993–dziś)
Konstytucja 14 marca 1993 — Andora stała się parlamentarną demokracją pod współksiążętami. Dołączyła do ONZ 1993. Traktat z UE 2011 (używa euro). Dziś 80 000 mieszkańców, stolica Andora la Vella (najwyższa w Europie, 1023 m).